Żył i działał w XIX stuleciu znany powszechnie w świecie masońskim, wielki
mistrz lożowy Albert Pike (1809-1891). W dniu 4 lipca 1889 r. wydał głośne
swe "Instrukcje" dla 23 "Wysokich Rad" świata. Zapisał w nich:

"Tłumom musimy powiedzieć: Czcimy jednego Boga, lecz Boga naszego adorujemy
bez zabobonu. Wam jednak, suwerennym wielkim instruktorom generalnym, mówimy
to, co macie powtarzać braciom 32-go, 31-go i 30-go stopnia: Religia
wolnomularska, powinna być przez nas wszystkich, którzy jesteśmy
wtajemniczonymi najwyższych stopni, utrzymana w całej czystości swej
doktryny lucyferycznej..."

"Tak, Lucyfer jest bogiem; na nieszczęście Adonai (tj. Jehowa, czyli "Bóg
żydowski") jest także Bogiem. Albowiem według odwiecznego prawa nie istnieje
światło bez cienia, ani piękno bez brzydoty, ani biel bez czerni. Absolut
może istnieć jedynie pod postacią dwóch bóstw ... Czystą i prawdziwą religią
filozoficznÄ… jest wiara w Lucyfera..." (Die Herrscher, Wiesbaden 1980, 77).

Oto ostatnie słowo interpretacyjne co do istoty "Tego", którego ideologia
masońska oznacza owym wieloznacznym określeniem: "Wielki Budowniczy Świata".
Ostatnie słowo, wypowiedziane ustami jednego z najbardziej cenionych, a
wtajemniczonych w mistykę masońską, Wielkich Mistrzów masońskich. Wszelka
dalsza interpretacja tego określenia mogłaby jedynie zaciemnić jego wymowę.

Program masoński wcielany w Polsce przez środki masowego przekazu, a w
obecnych czasach szczególnie przez telewizję, zaleca m.in. zorganizowanie
wpływu wychowawczego na młodzież, a nawet na dzieci, aby przeciwdziałać
wpajaniu im prawdziwej miłości Ojczyzny oraz w zachowaniu wierności
prawdziwej tradycji narodowej i chrześcijańskiej.

Wiedząc, że "najpewniejszym sztyletem" dla przebicia serca Kościoła i narodu
jest wszelka demoralizacja, wszczęto więc i w tym kierunku odpowiednie
działanie w myśl znanej masońskiej uchwały często cytowanej przez Św.
Maksymiliana: "My religii katolickiej nie zwyciężymy rozumowaniem, tylko
psuciem obyczajów."