Znalezione w internecie:

Hotel King David, 22 lipiec, 1946 - Hotel King David został wysadzony w
powietrze przez syjonistow zydowskich 22 lipca 1946 roku zabijając 91 osób.

Masakra w Jehida - 13.12.1947 - ludzie z arabskiej wioski położonej w
pobliżu Petah Tekva (pierwszej syjonistycznej kolonii) siedzieli w
miejscowym lokalu, gdy zobaczyli, iż do wioski zbliżają się kolumny
wyglądające na brytyjskie patrole. Nie byli zbyt podejrzliwi, gdyż
Brytyjczycy zapewniali im bezpieczeństwo. Szczególnie, że poprzedniego dnia
żydowscy terroryści wymordowali 12 Palestyńczyków. Cztery samochody
zatrzymały się przed kawiarenką i wysiedli z nich mężczyźni ubrani w
uniforny khaki i hełmy. Szybko okazało się, że nie przybyli ochraniać
wieśniaków. Zaczęli strzelać w tłum wypełniający kawiarenkę. Kilku Żydów
zaczęło podkładanie bomb pod domami, podczas gdy inni rzucali granatami.
Przez chwilę wydawało się, że bandyci wymordują całą wioskę, jednak
nadjechał prawdziwy patrol i przerwał masakrę. Zginęło 7 Arabów.

Wcześniej, jednego tylko dnia, 6 Palestyńczyków zostało zabitych, 23
rannych, kiedy wybuchła bomba w tłumie zebranym blisko Bramy Damasceńskiej w
Jerozolimie. W Jaffie bomba zabiła 6 Arabów, raniła 40.

Masakra w Kiszas - 18.12.1947 - 2 samochody z terrorystami Hagany
otwierającymi ogień i rzucającymi granatami przejechały przez wioskę,
zabijając 10 osób.

Masakra w Qazaza - 19.12.1947 - 5 dzieci zginęło w wysadzonym budynku
muktara ("sołtysa").

Masakra w Al-Szejk - 1.01.1948 - tej nocy około 200 uzbrojonych żydowskich
morderców Podeszło pod małą wioskę 5km na południowy wschód od Hajfy.
Bandyci wrzucali do domów granaty i wykańczali niedobitki ogniem karabinów.
Zginęło ponad 40 osób.

Masakra w Deir Jassin - 9-10.04.1948 - najlepszy przykład żydowskiego
bestialstwa i neohitlerowskiego zdziczenia. Muktar wioski zgodził się
dostarczyć syjonistom pewnych informacji. W operacji nazwanej "Jedność"
Hagana współpracowała z Irgunem i Gangiem Sterna. O godz. 4:30 w nocy 9.04.
syjoniści otoczyli wioskę, która była położona między żydowskimi osadami
Givat Shaul i Montefiore. Przez dwa dni żydowscy kaci mordowali mężczyzn,
kobiety i dzieci, bez względu na wiek. Gwałcili kobiety i rabowali domy.
Mężczyznom odcinano genitalia. Relacja z eksterminacji pochodzi od doktora z
Czerwonego Krzyża, który przybył na miejsce następnego dnia. Masakra została
dokonana różnymi sposobami. Rozstrzeliwano, rzucano w ludzi granatami,
zażynano nożami. Rozcinano brzuchy ciężarnych kobiet. Szczególną przyjemność
sprawiało oprawcom zabijanie dzieci na rękach matek. Ok. 25 kobiet w ciąży
zostało zakłutych bagnetami w brzuch. 52 dzieci okrutnie okaleczono i
obcięto głowy na oczach rodziców. Agencja Żydowska i władze brytyjskie
wiedziały o trwającej masakrze. Odpowiedzialnym za akcję był Menachem Begin,
późniejszy laureat pokojowej nagrody Nobla. Pochodził z Polski. Hagana
organizowała w 1946 zamach na hotel jerozolimski King David, w którym z rąk
żydowskich kolonistów padło 500 osób.

Masakra w Naser Al-Din - 13-14.04.1948 - oddział Irgunu wszedł do tej wsi
(blisko Tyberiady) w nocy 13.04. przebrany za partyzantów. Mieszkańcy wyszli
ich powitać i zaczęli ginąć pod żydowskim ogniem. Na kilkaset osób przeżyło
40. Wszystkie domy zrównano z ziemią.

Masakra w Beit Daras - 21.05.1948 - po licznych nieudanych próbach zajęcia
tej wsi bandyci zorganizowali większy oddział i otoczyli ją. Mężczyźni
zdecydowali, że kobiety i dzieci powinny opuścić wieś. Jak tylko opuściły
wieś, wpadły w zasadzkę i zostały wymordowane.

Masakra w meczecie Dahmash - 11.07.1948 - po zajęciu przez żydowski 89
batalion komandosów Mosze Dajana Liddy, Żydzi powiedzieli Arabom, przez
głośniki, że będą bezpieczni jak wejdą do meczetu. W odwecie za śmierć kilku
żołnieży Żydzi wymordowali ponad 100 Palestyńczyków w meczecie, a ich ciała
rozkładały się przez 10 dni w upale. Meczet jest pusty do dzisiaj. Masakra
ta wywołała panikę między mieszkańcami Liddy i Ramle, którym rozkazano
opuścić te miasta. Większość z 60 tys. mieszkańców tych miast przybyło do
obozów uchodźców blisko Ramallah. Około 350 zginęło z odwodnienia i upałów.
Wielu przeżyło dzięki piciu własnej uryny. Warunki w obozie pochłonęły
dalsze ofiary.

Masakra w Dawajme - 29.10.1948 - z zeznań żołnierza biorącego udział w
okupacji wioski w okręgu Hajfy wiemy, że kaci wymordowali od 80 do 100
mężczyzn, kobiet i dzieci. Zabijali dzieci bijąc je pałkami po głowach.
Jeden z oficerów rozkazał wprowadzić dwie kobiety do budynku, który miał
zamiar wysadzić. Zeznający żołnierz mówił, jak jeden z morderców chwlił się
zrabowaną biżuterią kobiety, którą zabił. Masakra została przeprowadona
przez ludobójców z Liddy.

Masakra w Falameh, 2 kwiecień, 1951 - Masakra w Szarafat - 7.02.1951 -
regularne oddziały przekroczyły linię zawieszenia broni i wkroczyły do
wioski położonej 5km od Jerozolimy. Wysadzono dom muktara i jego sąsiadów.
10 osób zginęło (2 mężczyzn, 3 kobiety, 5 dzieci), 8 było rannych. -

Masakra w Kibja - 14.10.1953 - 21:30, około 700 żydowskich żołnierzy
zaatakowało przygraniczną wioskę w Jordanii, na północny zachód od
Jerozolimy. Używając moździeży, karabinów i materiałów wybuchowych wysadzili
42 domy, szkołę i meczet. Każdy znaleziony mieszkaniec został zamordowany.
75 wieśniaków zginęło, ich ciała wrzucono do studni. Rozkaz akcji wydał
rzeźnik Arabów - Ariel Szaron. -

Masakra Kafr Qasem - 29.10.1956 - izraelska straż graniczna zaczęła akcję
nazwaną Trójkąt Wsi o 16:00. Powiedzieli muktarom tych wsi, że godzina
policyjna tego dnia aczęła się od 17:00 zamiast jak zwykle od 18:00.
Muktarzy protestowali, iż poza wioską jest 400 pracujących i nie ma czasu,
by ich powiadomić o zmianach. Oficer zapewnił, że się nimi zajmą. Mordercy
czekali na powracających u wejścia do wsi. Wymordowano 43 osoby. Przy
północnym wejściu do wsi zabito jeszcze 3, a 2 w samej wsi. Porucznik Dajan,
kierował masakrami, objeżdżając teren jeepem. -

Masakra w Al-Sammou - 13.11.1966 - armia przeprowadziła rajd na wioskę,
niszcząc 125 domów, wiejską klinikę i szkołę. 18 osób zginęło, 54 zostało
rannych. -

Masakra w obozach Sabra i Szatila - 15-18.09.1982 - wymordowanie przez
marionetkową Falangę Libańską i żydowskich żołnierzy przebranych za
Libańczyków ponad 3000 Palestyńczyków. Żydowska armia dostarczyła buldożerów
i reflektorów oświetlających w nocy teren obozów. Liban znajdował się pod
okupacjÄ… Izraela. Operacja zaplanowana i kierowana przez ministra obrony
Szarona i Menachema Begina. -

Masakra w Ojon Qara - 20.05.1990 - żydowski żołnierz ustawił w szeregu ponad
20 ludzi i zastrzelił 7. 13 osób zginęło podczas protestów przeciw zbrodni
na innych terenach. -

Masakra w meczecie Al-Aqsa w Jerozolimie - 8.10.1990 - policja otworzyła
ogień do modlących się, zabijając 22 wiernych. -

Masakra w meczecie Ibrahima - 25.02.1994 - żydowski terrorysta z Kiriat Arba
wymordował 61 osób w meczecie hebrońskim, ranił 200. Póżniejsze manifestacje
krwawo zgniecione przez Żydów. 23 ofiary i setki rannych. -

Masakra w Jabalii - 28.03.1994 - żydowski bezpieczniak otwiera ogień
zabijając 6 i raniąc 49 palestyńskich aktywistów. Ranni byli wyciągani z
samochodów i zabijani strzałem w głowę. -

Masakra na punkcie kontrolnym Erec - 17.07.1994 - 11 Palestyńczyków zbitych,
200 rannych. -

"Żydowska egzekucja" - październik 2000 - jeden z tysięcy, lecz wyjątkowo
tragiczny i charakterystyczny obrazek. Żydowscy snajperzy namierzają
12-letniego chłopca Muhhamada al.-Durraha. Bawią się swoją ofiarą przez 45
minut!! Chłopca swym ciałem chroni ojciec Dżamal, obaj chowają się przy
jakiejś kamiennej bryle. Dżamal błaga po hebrajsku żydowskich bandytów, by
wstrzymali ogień. Chłopiec umiera na rękach ojca po trafieniu 4 kulami, ten
zostaje ciężko ranny. ...Snajper zdjął kierowcę ambulansu chcącego uratować
ojca i syna.

Wielokrotne bombardowania miast i obozów uchodźców palestyńskich. Przykładem
tego było zbombardowanie wioski Kana w Libanie, gdzie natychmiast zginęło
101 osób. Wiele zostało rannych. Ok. 30 dzieci zostało poddanych amputacji
rak i nóg. Conajmniej 1250 zabitych podczas trwania Pierwszej Intifady
(1988-1993), 90 tys. rannych. 1900 ofiar Drugiej Intifady trwajÄ…cej od
września 2000 (stan na styczeń 2003), ok. 20 tys. rannych. 9 kwiecień 1948:
Połączone siły Irgun i Stern Gang dokonały brutalnej masakry 260 Arabów,
mieszkańców wioski Deir Yassin. Wiekszość zmasakrowanych to kobiety i
dzieci.

Te żydowskie hordy nawet pastwiły się nad już nie żywymi zaspokajając w ten
sposób swoje bestialskie tendencje. W kwietniu 1954 roku w czasie Wielkiego
Tygodnia i w wigilię Wielkanocy, chrześcijańskie cmentarze w Haifa zostaly
napadniete, krzyże połamane i zdeptane przez te kreatury, groby
zbezczeszczone.

Tak wiec izraelskie militarne podboje skierowane były przeciwko bezbronnym
ludziom, którzy już wcześniej zostali sparaliżowani przez takie napady jak w
Deir Yassin (w wyniku którego 250 Arabów, mężczyzn, kobiet i dzieci zostało
zmasakrowanych.)

Maj 1948: Count Folke Bernadotte ze Szwecji został mianowany przez USA do
mediacji pomiędzy Arabami a Izraelitami. W pierwszym jego raporcie z 16
września 1948 zalecał aby UN "jak najszybciej zapewniła arabskim uchodźcom
prawo do powrotu do ich domów na terenie zajętym przez Żydów." Izraelici
odpowiedzieli na swój własny, cichy sposób. Następnego dnia Bernadotte
został zamordowany w Jerozolimie. Odpowiedzialność za spektakularne
zabójstwo, które spowodowało międzynarodowe oburzenie, zostało przyjęte
przez nieznaną organizację "Fatherland Front". Pod tą nazwą faktycznie krył
siÄ™ Shamira Stern Gang. Yoshua Zeitler i Meshlam Markover ze Sterna
powiedzieli w izraelskiej telewizji w 1989 rok, że oni odpowiednio kierowali
i prowadzili tą operacje w której został zabity szwedzki dyplomata i jego
francuski asystent. Zeitler, w wieku 71 lat, powiedział, że zdecydował się
teraz mówić ponieważ obawia się, że UN i "goyim" (nie-Żydzi) znowu próbują
zmusić Izrael do ustępstw.

Luty 1949: Izrael przeprowadził ofensywę w poprzek granicy z Egiptem, (linia
Armistice) i wprowadzili swoje siły do Zatoki Aqaba, okupując palestyńską
siedzibę policji w Umm Rashrash, której nazwę zmienili na Eilat. 1950:
Izrael zajÄ…Å‚ Al-Uja, zdemilitaryzowanÄ… strefÄ™ po stronie egipskiej, i
Baqquara po stronie syryjskiej, wyrzucając ich arabskich mieszkańców, burząc
ich domy i zrównując po nich ziemię buldożerami.

1950 - 1955: Izraelskie siły dopuściły się więcej niż 40 aktów zbrojnych
agresji przeciwko arabskim pastwom. Prawie wszystkie spowodowały poważne
straty życia, w tym: ataki i masakry w Quibya, Huleh w 1953, Nahalin, Kfar
Qassem w 1954, Gaza i syryjska placówkę przy Jeziorze Tiberias, w 1955 roku.
14 - 15 październik, 1953: Oddziały pod komendą Ariel Sharon, zaatakowały
nie uzbrojona wioskÄ™ arabskÄ… Qibya w zdemilitaryzowanej strefie. Wysadzili w
powietrze 42 domy i zabili ponad 60 mieszkańców którzy przebywali w nich.
Opis tego był tak makabryczny, że U.S. w połączeniu z U.N. potępiły tą akcję
i po raz pierwszy i jedyny zawiesiły pomoc dla Izraela jako rodzaj kary.

Lipiec 1954: Izraelski wywiad umiescil "a ring of spies (moles)"
szpiegosko-dyweryjna siatkę w Kairze. Jej celem był sabotaż wybranych
egipskich, brytyjskich i amerykańskich ośrodków. 14 lipca została podłożona
bomba zapalająca w budynku poczty w Aleksandrii. Także amerykańskie Agencje
Informacyjne w Kairze i Aleksandrii zostały uszkodzone przez pożary
spowodowane przez podłożenie fosforowych środków zapalających. To samo
nastąpiło w teatrze brytyjskim. Członkowie tej siatki zostali złapani i
przyznali, że zostali zorganizowani przez NODIN - izraelską wojskowa
wywiadowczą organizację. Celem było prawdopodobnie sabotowanie egipskich
stosunków z U.S. i Wielką Brytanią. Wiele komisji badających tą aferę w
Izraelu nie było w stanie określić czy izraelski Minister Obrony Pinchos
Lavon autoryzował tą operację.

WIĘCEJ O ŻYDOWSKIM TERRORYŹMIE 1956 : Oddziały izraelskich żołnierzy
popełniły okrucieństwo w palestyńskiej wiosce Kafr Qasim. 47 niewinnych
ludzi zostało zastrzelonych z zimną krwią. Dokładnie przemyślane masowe
morderstwo nigdy nie zostało stosownie uwidocznione w zachodniej prasie. Sąd
izraelski skazał ośmiu żołnierzy za morderstwo jednak zostali oni zwolnieni
po 2 latach a po 3 latach jeden ze skazanych za zamordowanie 43 Arabów w
ciągu jednej godziny został zaangażowany przez urząd miejski w Ramleh jako
"urzędnik odpowiedzialny za sprawy związane z. Arabami w tym mieście." 1956
Izrael wspomagany przez Anglię i Francję zaatakował Egipt aby uzyskać
kontrole nad Kanałem Suezkim. Wykorzystując sytuację powstałą w wyniku
egipskiej decyzji nacjonalizacji Kanału Suezkiego, Izrael połączył swoje
siły z Francją i Anglią i dokonal inwazji na Egipt. W wyniku tego zajął i
okupował Półwysep Synaj, zajął Gaza Strip i Sharm Al, który strzegł Cieśninę
Tiran i wejście do Zatoki Aqaba. Rok później opornie wycofał się pod
połączoną presją ze strony U.N., U.S.A. i Sowieckiej Rosji. Z punktu
widzenia militarnego nie istniała potrzeba takiego zniszczenia. Była to
wyłącznie zawzietość przeciwko Arabom i chrześcijanom. Akcje te spowodowały
zaistnienie następnych 300 000 arabskich uchodźców, tworząc ich ogólną
liczbę, - chrześcijańskich i arabskich muzułmanów, większą niż populacja
Montana, Nevada i Wyoming razem wzięte. Właśnie w czasie tej kampanii
Izraelici zaatakowali amerykański U.S.S. Liberty powodując śmierć 34 osób
jej załogi. Jeśli byłby to egipski lub rosyjski atak, Ameryka weszłaby w
stan wojny, lecz żydowskie glosy w Ameryce wyciszyły krytycyzm tej akcji.
Amerykanów także nie powiedziano o tym, że Izrael zawsze odmawiał
podporządkowania się jakimkolwiek postanowieniom U.N. Postanowienia powzięte
na podstawie głosowania co roku od 1948 o prawie powrotu palestyńskich
uchodźców do swoich domów nigdy nie były respektowane przez Izrael. Izrael
był nieustannie potępiany za ciągle łamanie karty Narodów Zjednoczonych
został przyjęty do niej jako członek który wypełnił warunki przyjęcia!
1960 - 1962: Izraelskie siły atakowały syryjskie wioski na terenie Lade
Tiberias i spowodowały śmierć setek cywilnych jej mieszkańców. 1966:
Izraelskie oddziały dokonały najazd na Jordańską wioskę Sammu. Zabili 18
cywili, poranili około 100 innych i zdemolowali 130 domów, klinikę i meczet.
1967: Amerykański U.S.S. Liberty został zaatakowany na międzynarodowych
wodach z pełna premedytacją kiedy śledził komunikację w czasie Wojny
sześciodniowej. Izrael użył podarowany im przez U.S. ekwipunek do
zagłuszenia sygnałów S.O.S. mając nadzieję na całkowite zatopienie okrętu
wraz z załogą i archiwami zanim ktoś dowiedziałby się o tym ataku. 34
marynarzy zostało zamordowanych i było170 rannych w tym rażąco zuchwałym
akcie wojny. Liberty był częścią Szóstej Floty, silnej grupy ludzi i okrętów
opłacanych przez amerykańskich podatników w celu ochraniania Izraelitów. Co
myślą Żydzi o naszych marynarzach, potomkach żołnierzy, którzy wyciągnęli
ich z płomieni II Wojny Światowej? 5 czerwiec, 1967: Izraelici popełnili z
pełna premedytacją największy i najbardziej zdradziecki akt agresji na
Egipt, Syrię i Jordanię. Po zniszczeniu arabskich samolotów na lotniskach w
błyskawicznym ataku izraelskie siły napadły i zajęły resztę Palestyny, to
jest: West Bank, Gaza Strip, East Jerusalem, syryjskie Golan Heights i
egipski Sinai Penisula. W pierwszych dniach agresji, całkowicie wbrew
rzeczywistej sytuacji, Izraelici sfabrykowali oskarżenie przeciwko ich
ofiarom i przedstawili je w dramatyczny sposób Komisji Bezpieczeństwa U.N.
Zachodnie media rozpowszechniły sfabrykowane historie i cały świat ubolewał
nad tymi niby ofiarami. W 1967 roku Izraelici dokonali bez skrupułów trzeci
bezlitosny atak na Arabów. Tym razem zniszczyli wartość 3/4 miliona dolarów
własności kościelnej. Wielkie oszustwa praktykowane przez Izrael wobec U.N.
i całego świata zostało zupełnie zdyskredytowane i dlatego Izraelici
zmienili taktykę i teraz argumentują, że nie byli zaatakowani przez Egipt
ale byli w niebezpieczeństwie zaatakowania przez Egipt i dlatego musieli
uciec się do tak zwanego uprzedzającego ataku. Alan Hart cytuje byłego
dyrektora wojskowego wywiadu Izraela który powiedział mu "Jesli Nasser nie
dałby pretekstu do ataku na Arabów, Izrael stworzyłby pretekst do wojny w
ciągu 6 do 10 miesięcy", ponieważ jego militarni planiści doszli do wniosku
że nadszedł właściwy czas do zniszczenia zgromadzonej przez Arabów broni,
dostarczonej im głównie z Rosji. Yitzhak Rabin jako Premier planował ten
atak powiedział gazecie La Monde w lutym 1968 roku w zupełnie prosty sposób:
"My wiedzieliśmy że Nassar nie zamierzał zaatakować nas." 15 luty, 1968:
Izrael napadł z czołgami i desantem helikopterowym wojska na bazę PLO w
Karamah na wschodnim brzegu rzeki Jordan. 300 komandosów odparło 1500
izraelskich żołnierzy i zmusiło ich do odwrotu. Bitwa trwała cały dzień
łącznie z wieczorem. Chociaż wioska została całkowicie zniszczona
palestyńscy obrońcy odepchnęli Izraelitów powodując poważne straty
najeźdźców. Według izraelskich źródeł stracili 28 żołnierzy i 90 rannych.
1969: Izraelici wyróżnili się popełniając okrutną zbrodnię jako odwet za
straty w wyniku wojny wzdłuż Kanału Suezkiego. Izraelskie samoloty bojowe
zaatakowały egipską szkołe Bahr al Baker, w południowym Egipcie, zabijając
75 dzieci i raniąc ponad 100. Sierpień 1969: Izraelici podpalili jedno z
najbardziej świętych miejsc - meczet Al Aqsa Mosque w Jerozolomie, powodując
szerokie zniszczenia. Ta zbrodnia pogrążyła ponad bilion Muzułmanów na całym
świecie w stan głębokiego cierpienia. 12 marzec, 1070: Izraelskie siły
napadły część południowego Lebanon pod nazwą Fatah-Land zabijając wiele
pelestyńskich i lebanonskich cywili. 8 wrzesień, 1972: Zupełnie bez
przyczyny ani powodu izraelskie Phantomy zbombardowały palestyńskie cele w
Lebanon i Syrii w serii bombowych rajdów, zabijając setki cywili. Ta akcja
została tłumaczona następnego dnia przez izraelskiego premiera w Knesecie,
że "Izrael przyjął teraz nowa taktykę polegająca na atakowaniu
terrorystycznych organizacji gdziekolwiek może je dosięgnąć." 21 luty, 1937:
Jednostki izraelskich komandosów wylądowały na wybrzeżu lebanonskiego miasta
Tripoli. Zaatakowaly dwa palestyńskie obozy uchodźców wysadzając w powietrze
kilka domów i budynków, niektóre z nich razem z ich mieszkańcami, zabijając
35 cywili i raniąc podobną ilość. W tym samym dniu izraelskie samoloty
bojowe zestrzeliły nad Pustynią Synaj cywilny samolot należący do Libii
zabijając w ten sposób ponad 100 jego pasażerów. 10 kwiecień, 1973:
Jednostki izraelskich komandosów z pomocą lebanonskich kolaborantów
wtargnęły do rezydencyjnej części Beirutu i zamordowały trzech liderów PLO -
Yosef Al Najjar, Kamal Adwan i Kamal Nasser. 1974: Izraelskie lotnicze
jednostki komandosów zaatakowały lotnisko w Beirucie i zniszczyły 13
cywilnych samolotów. W tym roku: samoloty izraelskie przechwyciły cywilny
syryjski samolot i zmusiły do lądowania w Lydda podejrzewając, że przewozi
on palestyńskiego dowódcę komandosów. Obiektami ataków i rabunku było kilka
chrześcijańskich kościołów w Jerozolimie łącznie z poważnym uszkodzeniem
kościoła Holy Sepulchre, zrownaniem z ziemią czterech chrzescijańskich
centrów i kradzieżą diamentowej Crown of the Virgin Mary. 1975 - 1980:
Izraelski wywiad - MOSAD wsławił się terrorystycznymi wyczynami w których
zamordowano licznych arabskich i palestyńskich dyplomatów, naukowców, i
dziennikarzy, takich jak przedstawicieli PLO w Londynie, Rzymie, Paryżu i
Brukseli, wybitnego palestyńskiego pisarza i dziennikarza Ghassan Kanafani i
egipskiego naukowca w dziedzinie nuklearnej Dr.Al Mashad. 1981: WprowadzajÄ…c
swoja taktykÄ™ tak zwanego uprzedzajÄ…cego ataku, izraelskie lotnictwo
zniszczyło cywilny reaktor atomowy w pobliżu Bagdadu. 6 czerwiec, 1982:
Inwazja militarna na Lebanon. Mniej niż dwa tygodnie po swojej elekcji, nowy
rząd Monachem Begina zrealizował swoje pierwsze militarne uderzenie w tej
wojnie zmierzajÄ…ce do zlikwidowania PLO w Lebanonie. Czerwiec 1982:
Izraelskie siły rozpoczeły swoja wściekła inwazje na Lebanon. W rezultacie
tej inwazji wielka liczba obozów uchodźców i lebanonskich miast i wiosek
została zniszczona. Izraelskie lotnictwo przeprowadziło osiem ataków na
palestyńskie cele w południowym Lebanonie i Beirucie, zabijając prawie 1000
ludzi i raniąc wiele więcej. Wymyślona taktyka "uprzedzającego ataku"
została zaniechana i nawet korespondent Jerusalem Post miał trudności z
uzasadnieniem celu tych bombowych rajdów - "Po kilku dniach działań na
północnej granicy nastąpiło pięć tygodni spokoju. Nie wiadomo co spowodowało
izraelskie piÄ…tkowe bombowe rajdy." Oburzony izraelskim atakiem i okrutnym
zniszczeniem Beirutu, żydowski dziennikarz Jacobo Timmerman nazwal Begina
"niezrównoważonym", "terrorystą", i "hańbą dla ludzi". Oskarżył Sharona jako
osobę, która pomaga w zrobieniu z Izraela "Prusji Środkowego Wschodu." 17
Lipiec, 1982 Dostarczone przez USA F-4 i F-5 przeleciały czterokrotnie na
niskim pułapie nad Beirutem bombardując jego gęsto zaludnioną część -
Fakahani. Pięć wysokich apartamentowych budynków zostało zniszczonych, 200
zabitych i 800 rannych. Czterdzieści procent ofiar to małe dzieci. Jedno z
nich które przeżyło, to wyciągnięte przez lekarzy z łona zabitej matki.
Izraelski przedstawiciel rządowego gabinetu Rafael Eitan ogłosił w
izraelskim radiu, że cywilne ofiary były nie istotne i że arabskie ofiary
ataku przeprowadzonego 17 czerwca jeszcze nie stanowiÄ… izraelskiego
"ostatecznego rozwiązania". Wrzesień 1982: Najazdy i bombardowania były
kontynuowane w następnych tygodniach po napadzie na Beirut w lipcu. Był to
początek inwazji na Beirut, która zapoczątkowała 80-dniową wojnę dowodzona
przez Ariel Sharon (wtedy izraelski Minister Wojony) i spowodowała
zniszczenie znacznej części Beirutu, zabicie i zranienie tysięcy
palestyńskich i lebanonskich cywili. To w czasie tej inwazji dokonano
masakry uchodźców w Sabra i Shatila w której 2 500 palestyńskich kobiet,
dzieci i starych ludzi zmasakrowano z zimna krwiÄ…. Nawet izraelski SÄ…d
Najwyższy uznał wielu oficerów armii łącznie z Sharonem winnymi tej masakry.
Październik 1982: Izraelscy terroryści wysadzili w powietrze domy, samochody
i biura trzech elekcyjnie wybranych majorów miast w West Bank, Nabulus
Rammallah i Al Beireh. 1984: Izraelskie okręty i uzbrojone łodzie
przechwyciły na pełnym morzu handlowy statek w pobliżu Lebanon i uprowadziły
wielu Palestyńczyków. 1985: Izraelskie samoloty napadły i zniszczyły
siedzibÄ™ PLO w Tunisie. 1986: Izraelscy tajni agenci zamordowali w Londynie
znanego palestyńskiego karykaturzystę Naji Al Ali. Kwiecień, 1988: Jednostka
izraelskich komandosów wtargnęła do domu Khalil Al Wazir w Tunisie. Al Wizar
był najstarszym dowódcą militarnym PLO i był uważany za dowódcę Intifada.
Został zamordowany w czasie snu. Luty i marzec 1989: Izraelskie F-16 w wielu
rajdach tłukły pociskami i bombami palestyńskie cele w lebanońskich Shouf
Mountains, Damour i Dolinie Beka, zabijajÄ…c wielu cywili Å‚Ä…cznie z 15
dziećmi szkolnymi w Damour. 14 Kwiecień, 1989: Izraelscy strażnicy graniczni
wraz z osadnikami zaatakowali spokojną wioskę Nahalin w pobliżu Betlejem.
Ośmiu Palestyńczyków zmasakrowano i ponad 50 zostało rannych. Napad ten miał
miejsce późną nocą zapoczątkowującą Święty Miesiąc Ramadan. Rabunek majątku
palestyńskich uchodźców i ofiar. Tortury. Syjonistyczne państwo oficjalnie
stosuje zbrodnicze metody śledcze wobec Palestyńczyków, mężczyzn, kobiet i
dzieci. Policja polityczna Shin Beth, a także Główne Siły Bezpieczeństwa,
żołnierze i policjanci, określają je jako "umiarkowaną presję fizyczną" i,
jeżeli ofiara nie poddaje się, "rosnącą presją fizyczną". Przykładów tej
presji, ujawnianych przez organizacje praw człowieka (żydowskie też!) i
obrońców Arabów (palestyński Społeczny Komitet Przeciwko Torturom, Światowa
Organizacja Przeciwko Torturom, Amnesty International, Felicja Langer -
żydowska obrończyni arabskich ofiar), jest wiele. Na przykład: "shabeh"-
przywiązanie człowieka do malutkiego krzesła i skucie kajdankami tak, że
głowa (najczęściej w worku) przyciśnięta jest do kolan. Ofiara zamykana jest
w pokoju z ogłuszającą muzyką; elektrowstrząsy; zatykanie ust i nosa
plastrem na ok.2 minuty; wylewanie benzyny na głowę i groźba podpalenia;
przypalanie jąder; bicie po nogach pałką z gwoździami; zanurzanie w
lodowatej wodzie; wieszanie za dłonie lub stopy; bicie gumową pałką po
genitaliach; głodzenie; skakanie po klatce piersiowej; gwałt na kobietach z
rodziny na oczach torturowanego; przetrzymywanie w pomieszczeniach
pozwalajÄ…cych tylko na pozycjÄ™ stojÄ…cÄ…; przypalanie odbytu; wyrywanie
włosów; zmuszanie do połykania włosów; bicie pałką po głowie; przypalanie
ciała papierosami; bicie ciężarnych kobiet po brzuchu; oddawanie moczu na
ofiarę; długotrwałe naświetlanie oczu; zmuszanie do słuchania taśm z
nagranymi jękami innych ofiar; wpychanie ostrych przedmiotów do odbytu;
gwałcenie kobiet. Rasistowskie ustawodawstwo, przejawiające się w
nierówności wobec prawa (np.prawo powrotu - bezwarunkowe prawo wjazdu i
osiedlania się w Izraelu mają tylko osoby unane za Żydów), nakazie noszenia
dowodów osobistych z określeniem narodowości (dla wygody policji
represjonującej Arabów), wpływ prawa rabinackiego na cywilne (Żyd nie może
poślubić osoby nieżydowskiej, dzieci z mieszanych związków zawartych
zagranicą uznawane za nieślubne, urodzone przez nie-Żydówkę dzieci nie mogą
zawrzeć związku małżeńskiego i nie można ich pochować). Zgodnie ze słowami
Hanny Arendt ("Eichmann w Jerozolimie", Kraków 1998, str. 12-13): "Stąd
osobliwa przechwałka: "Nie wprowadzamy zadnych podzialow etnicznych", ktora
brzmiala mniej osobliwie w Izraelu, gdzie przepisy prawa rabinackiego
regulują prywatny status obywateli żydowskich, skutkiem czego żaden Żyd nie
może poślubić osoby nie będącej pochodzenia żydowskiego; małżeństwa zawarte
za granicą są uznawane, ale dzieci ze związków mieszanych są z punktu
widzenia prawa dziećmi nieślubnymi (dzieci pozamałżeńskie, których rodzice
sa Żydami, sa prawowite), a jeśli komuś zdarzy sie mieć matkę nie-Żydowke,
nie może zawrzeć związku małżeńskiego, osoby takiej nie można także
pochować. [...] Wydaje się, że zarówno wierzący, jak i niewierzący obywatele
Izraela zgodni są co do tego, ze pożądany jest zakaz zawierania małżeństw
mieszanych. [...] Bez względu na przyczyny musiała zapierać dech naiwność, z
jaką oskarżyciel potępiał osławione ustawy norymberskie z 1935 roku,
zakazujące małżeństw mieszanych i stosunkow cielesnych osob pochodzenia
żydowskiego z osobami pochodzenia niemieckiego". Kolonizacja i judaizacja
zagarniętych ziem, zakaz powrotu rdzennych mieszkańców, wywłaszczanie
obywateli nie będących Żydami. Metodyczne niszczenie domów i infrastruktury,
pól uprawnych i gajów oliwnych. Blokada jakiejkolwiek pomocy humanitarnej,
doprowadzanie do głodu i epidemii, stworzenie warunków życia grożących
biologicznym wyniszczeniem (np. odcinanie wody i energii blokowanym przez
dłuższy czas miastom, odcięcie dostępu do żywności) i psychicznym
(permanentna okupacja). Używanie zbrodniczej, zakazanej przez prawo
międzynarodowe (Konwencje Genewskie) broni chemicznej. Żydowski okupant
stosuje gazy typu CS, CN, CR jako łzawiące, podczas gdy są one w dużym
stężeniu niebezpieczne dla zdrowia, używane niezgodnie z instrukcją -
powodują śmierć. Najgroźniejszym z nich jest gaz CS, który zawiera cyjan
atakujący płuca, powodujący duszności i napady kaszlu, ból oskrzelowy,
zapalenie oczu, sztywnienie mięśni, a nawet paraliż. Jest on silnie
rakotwórczy. Wymienione gazy są szczególnie niebezpieczne dla kobiet w ciąży
(poronienia) i starców. Stosowane w pomieszczeniach powodują śmierć.
Substancje trujące są rozpylane na palestyńskie pola i gaje oliwne.
Przykładem żydowskiego barbarzyństwa jest np. rozpylenie przez okupacyjne
wojsko gazów trujących (neurotoksycznych) w szkołach Hebronu, Tulkaremu i
Anabta w 1988. Spowodowało to zatrucie 1300 dzieci, w postaci opuchlizny i
niedowładu mięśni. Izrael: 68 Pogwałcone lub zignorowane rezolucje ONZ Kraje
zaatakowane, z pogwalceniem ich terytoriow: Egipt, Jordania, Irak, Liban,
Syria, Tunezja Kraje okupowane przez lata: Egipt, Liban, Syria Kraje obecnie
okupowane: Syria Terytoria bezprawnie zaaneksowane: Wzgorza Golan ,
Jerozolima, terytoria palestynskie Ofensywne wojny: 1956, 1967, 1982 Posiada
bron masowego razenia, Posiada bron nuklearna Najgorsze okrucienstwa
przeciwko ludnosci cywilnej: 17,500 cywilow libanskich zabitych podczas
inwazji Libanu w 1982.

Adam M.