http://miasta.gazeta.pl/opole/1,35086,3844390.html

PociÄ…giem do Priessnitza
Krzysztof Spałek
2007-01-11, ostatnia aktualizacja 2007-01-12 11:30
Po 58 latach przerwy ponownie zostało otwarte kolejowe przejście graniczne w
Głuchołazach. Z Opola można już pojechać do Jesenika. Miejsc do zwiedzenia
jest tam wiele. OdznaczajÄ… siÄ™ znacznymi walorami krajobrazowymi,
przyrodniczymi i kulturowymi
Z Opola miłośnicy białego szaleństwa mogą się dostać na czeskie stoki dwoma
pociągami międzynarodowymi. Pierwszy wyjeżdżać będzie o godz. 5.50 i
pojedzie przez Nysę, Głuchołazy, Jesenik, Ramzową do Ostružnej (powrót tą
samÄ… trasÄ… o godz. 17.12). Drugi pojedzie o godz. 16.23 przez NysÄ™,
Głuchołazy do Jesenika (powrót o godz. 7.50). Pociągi te kursować będą
codziennie w czasie ferii zimowych od 26 stycznia do 12 lutego. Linia ta
będzie również czynna wiosną i latem.

Od 20 kwietnia do 6 maja i od 16 czerwca do 16 września zapewne skorzystają
z niej turyści i miłośnicy górskich wędrówek. A jest co zwiedzać. Do jednego
z najatrakcyjniejszych miejsc należy niezwykle malownicze uzdrowisko
Priessnitza, tzw. Lázne Jesenik.

Chwała Vincenzowi
http://www.pkpp.ostbahn.net/Prasa://www.pkpp.ostbahn.net/zdjecie1731.http://www.pkpp...

W I połowie XIX w. w środowisku ludzi zajmujących się i propagujących metody
wodolecznicze pojawił się Vincenz Priessnitz, który przypomniał zapomnianą
metodę leczenia, polegającą na poddawaniu pacjentów zabiegom
hydroterapeutycznym, stosowaniu prostej, pożywnej diety oraz wykonywaniu
nieskomplikowanych ćwiczeń fizycznych.

To jemu zawdzięczamy nazwę powszechnie używanego prysznica. Vincenz urodził
się 4 października 1799 r. we wsi Gräfenberg, położonej w bliskim
sąsiedztwie miasta Freiwaldau, obecnie Jesenik. Nie ukończył żadnej szkoły,
gdyż musiał pracować w gospodarstwie ojca. W wieku ośmiu lat musiał zająć
się całym gospodarstwem, gdyż ojciec stracił wzrok. Praca na roli pozwoliła
mu wnikliwie obserwować przyrodę i podpatrywać życie zwierząt. Był samoukiem
i pomimo braków w wykształceniu wyróżniał się inteligencją, nadzwyczajnym
zmysłem obserwacji oraz intuicją, dzięki której stawiał bezbłędne diagnozy.
W pamięci utkwiła mu wtedy postrzelona w nogę sarna, która z pozytywnym
efektem leczyła codziennie swą ranę w zimnej źródlanej wodzie.

W 1816 r. 17-letni Vincenz zostaje ciężko raniony przez konia, a przywołany
do niego lekarz nie podejmuje się leczenia, gdyż stwierdza, że nie jest już
w stanie mu pomóc. W tej sytuacji Priessnitz postanowił zastosować swą
własną metodę leczniczą, w której wypróbował lecznicze działanie wody,
pamiętając o przypadku z sarną. Leczenie trwało rok. W tym czasie jego całe
ciało było obwiązywane płótnem namoczonym zimną źródlaną wodą, które
zmieniano trzy razy dziennie. Prócz tego pił znaczne ilości tejże wody.

Po wyzdrowieniu w pełni przekonał się o zdrowotnych właściwościach zimnej
wody i postanowił zastosować ten sposób leczenia ludzi rannych oraz po
przebytych urazach. Skuteczność jego leczenia była tak wielka, że po
niedługim czasie zaczęli do niego przybywać nie tylko ludzie ubodzy, ale
także majętni z odległych zakątków Europy.

W 1822 r. Vincenz Priessnitz w swym rodzinnym Gräfenbergu zakłada pierwszą
na świecie placówkę stosującą wodolecznictwo. Już dwa lata później wyleczył
w Wiedniu członka domu cesarza, arcyksięcia Antonina. Skuteczność
wodolecznictwa stosowanego przez Priessnitza była tak wielka, że w krótkim
czasie uzdrowisko Bad Gräfenberg stało się znanym ośrodkiem wodoleczniczym
na całym świecie. Nawet przedwczesna śmierć Priessnitza w 1851 r. nie
spowodowała utraty jego renomy i sławy.

Pomniki i osobliwości przyrody

Obecnie uzdrowisko Priessnitz jest przede wszystkim uzdrowiskiem
klimatycznym, położonym na zboczach Rychlebskich Gór. Tutejszy klimat
sprzyja leczeniu chorób górnych i dolnych dróg oddechowych, systemu
nerwowego oraz problemów z układem krążenia. Znajdują się tu liczne domy
uzdrowiskowe, nad którymi góruje niezwykle okazałe, secesyjne sanatorium
Priessnitz. Zostało ono zbudowane w 1910 r. według projektu znanego
wiedeńskiego architekta Bauera.

Prócz współczesnych metod leczniczych w sanatoriach nadal stosuje się
również tradycyjne zabiegi Priessnitza, m.in. kąpiele kończyn dolnych i
górnych na wolnym powietrzu. Są to sprawdzone naukowo zabiegi,
przyczyniające się do poprawy funkcjonowania układu krążenia, a także układu
odpornościowego. Dziś już nikt nie kwestionuje zabiegów wodoleczniczych jako
środka pozytywnie wpływającego na zdrowie, a woda znana jest jako nośnik
bodźców chemicznych, fizycznych i mechanicznych. Według zasad wodolecznictwa
takie regularne brodzenie w naturalnej zimnej wodzie prowadzi do poprawy
pracy serca, naczyń krwionośnych, podniesienia odporności na infekcję i
stresy.

W 1899 r. na stokach Studnienho Wzgórza założony został malowniczy park
uzdrowiskowy, o czym informuje zachowana pamiątkowa tablica. Występują tu
liczne gatunki drzew i krzewów, w tym wiele egzotycznych, m.in. choina
kanadyjska, daglezja zielona, okazałe drzewa sosny wejmutki oraz odmiany
różowo kwitnących różaneczników i azalii o kwiatach żółtych.

Na terenie parku oprócz pospolitych roślin występują również gatunki coraz
rzadziej spotykane. Na uwagę zasługuje występujący tu gatunek storczyka -
listera jajowata, który posiada zwykle dwa jajowate liście, a jego
niewielkie, zielone kwiaty, choć niepozorne, mają budowę charakterystyczną
dla całej rodziny storczykowatych.

Innym interesującym gatunkiem jest górski przenęt purpurowy. Przy jednej z
licznych malowniczych alei rośnie okazała, objęta ochroną jako pomnik
przyrody lipa drobnolistna. W parku zachowały się także liczne pomniki,
które stawiane były już przed jego założeniem.

Zgodnie z tradycją goście uzdrowiska budowali pamiątkowe i dziękczynne
pomniki przy źródłach wypływających ze stoków Studnienho Wzgórza. Ogółem w
okolicach Gräfenbergu zarejestrowanych i nazwanych jest 60 źródeł. Jedno z
nich zwane jest źródłem Priessnitza, gdyż to właśnie w nim miał zobaczyć
leczącą się sarnę. Znajduje się tu również pomnik, który został postawiony w
1890 r. przez Polaków w dowód wdzięczności Priessnitzowi za stosowanie
metody wodoleczniczej. Z boku pomnika znajduje siÄ™ tablica z napisem w
języku polskim: "Bóg Go natchnął, by najłagodniejszym środkiem, wodą,
cierpiących ratował. Cześć Jego pamięci!".

Ciekawym pomnikiem jest monumentalny lew symbolizujący zwycięską drogę
wodoleczniczej metody Priessnitza, który zdobi także herb tego uzdrowiska. W
parku znajduje się również kaplica z 1833 r., w której lubił modlić się i
medytować Vincenz Priessnitz.

Do pomników i źródełek prowadzą malownicze o każdej porze roku alejki, które
są ulubionym miejscem spacerów tutejszych kuracjuszy i odwiedzających te
okolice licznych turystów z całego świata.