De Europese implosie en hoe die te stoppen
Anders Wellebeeke 24 juli 2006

De Europese beschaving - ooit leidend in de wereld - stevent af op een
totale implosie met rampzalige gevolgen. Hoe heeft dit kunnen
gebeuren? Hoe kunnen we de ineenstorting van onze beschaving
voorkomen? Tijd voor een nieuwe doctrine.

Van expansie naar implosie
Vroeger bestond Europa uit succesvolle, expansieve culturen. Die
expansie kon ontstaan omdat in Europa een vroege vorm van kapitalisme
was uitgevonden en de wetenschap. Die dingen waren elders domweg
afwezig, en zo kregen we eeuwenlang een structurele economische,
technologische en dus militaire voorsprong op andere culturen. De
Europese expansie over de wereld was dus niet immoreel, maar logisch.

Echter, na de Tweede Wereldoorlog stopte de expansie en werd Europa
steeds meer een implosieve cultuurkring. De bevolking groeit niet
langer, maar sterft uit. We veroveren niet langer de wereld, maar we
laten de wereld ons veroveren. We exporteren geen beschaving, maar
laten ons inferieure waarden opdringen. We scheppen geen stabiliteit
buiten Europa, maar laten instabiliteit ontstaan binnen Europa. Wat
heeft deze revolutionaire omslag veroorzaakt?

Het verlies van de wil om te winnen
De Europese implosie is niet het gevolg van de opkomst van andere
beschavingen die het kapitalisme en de wetenschap hebben overgenomen
zoals China. Was dat wel zo, dan zou de Amerikaanse cultuur in gelijke
mate verschrompelen als de Europese. Dat is niet het geval.
Integendeel. Amerika is de sterkste natie ter wereld. De Europese
implosie is dan ook voor het grootste deel het gevolg van
veranderingen in het Europese denken na WO2:

- De dekolonisatie maakte de Europese expansie ongedaan. Hoewel die
expansie destijds het logische gevolg was van de grote economische en
technologische vooruitgang die Europa had geboekt, moesten we ons er
voortaan schuldig over voelen.

- Het blinde pacifisme van de jaren zestig maakte ons tot een militair
lachertje. Hoewel de geallieerde bevrijdingsoorlog tegen de nazi's één
van de meest gerechtvaardigde oorlogen was uit de geschiedenis, kwamen
wij in de jaren zestig met het onnozele motto van nooit meer oorlog in
plaats van nooit meer pacifisme. De enigen die profiteren van onze
eenzijdige oorlogsban zijn mensen die helemaal niet geïnteresseerd
zijn in vrede, zoals bijvoorbeeld Ratko Mladic in Srebrenica.

- Het post-moderne cultuurrelativisme vernietigde ons zelfvertrouwen.
Het leerde dat de waarden die onze cultuur hadden laten bloeien gelijk
waren aan inferieure waarden, terwijl dat helemaal niet zo is. Een
cultuur die rationaliteit en werklust beloont is beter dan een cultuur
die dat niet doet.

- Het (neo-)marxisme stelde het kapitalisme - de belangrijkste bron
van onze welvaart - in kwaad daglicht door te verkondigen dat wij rijk
waren omdat we anderen arm hadden gemaakt door uitbuiting en
onderdrukking. In werkelijkheid zijn arme landen arm gebleven omdat ze
het kapitalisme niet of onvoldoende hebben overgenomen en dus niet in
staat zijn om zelf voldoende welvaart te produceren.

Wat de Europeanen door de acceptatie van deze ideeën in feite verloren
hebben is de wil om te winnen, zowel op militair, cultureel als
economisch gebied. De verspreiding van deze nieuwe Europese
mentaliteit leidde tot een gevaarlijke verzwakking van de Europese
culturen, zowel intern als extern.

De externe zwakte: het gevaar van eenzijdig pacifisme
Internationaal bekeerden we ons na het trauma van WO2 tot de
pacifistische en cultuurrelativistische doctrine van Algeheel Respect
voor Iedereen. Je zou dit een soort internationaal multiculturalisme
kunnen noemen. De kolonies werden onafhankelijk en alle culturen waren
voortaan even prachtig. Internationale conflicten zouden voortaan wel
worden opgelost door "rond de tafel" te gaan zitten, en niet meer door
oorlog. Er zou vanzelf een nieuwe vreedzame wereldorde ontstaan - een
soort einde van de geschiedenis - die zou werken volgens onze
pacifistische spelregels.

In werkelijkheid is de geschiedenis helemaal niet afgelopen, maar
slechts een nieuwe ronde ingegaan. De relatief simpele Koude Oorlog is
inderdaad voorbij, maar in de toekomst hebben we met een veelheid aan
spelers te rekenen: Amerika, Rusland, China, India en de islamitische
wereld. Het is een gotspe om te denken dat die gebieden aan onze
pacifistische droom zullen meedoen, simpelweg omdat wij dat willen.
Als er één is die dat niet doet, ligt Europa klaar om overgenomen te
worden.

Vanwaar komt het gevaar? Niet uit Amerika. Amerika is ons duidelijk
het gunstigst gezind. Dat is mooi, want met zijn militaire overmacht
handhaaft Amerika de huidige, voor ons gunstige wereldorde. Veel
Europeanen willen daar niets van weten. Zij haten Amerika omdat het
niet meedoet aan ons blinde pacifisme. Maar zonder de militaire
dreiging van Amerika is de zogenaamde soft power van Europa
waardeloos.

De gezindheid van Rusland, India, en China ten opzichte van Europa is
nog onbestemd. Het is zeer de vraag hoe de stemming in landen zich in
de toekomst zal ontwikkelen.

Wat wel zeker is, is dat de islamitische wereld ons het kwaadst gezind
is. Een groot deel van de islamitische wereld beschouwt zich als
vijand van het Westen. Dat had geen probleem te hoeven zijn - de
islamitische wereld lijkt vooralsnog militair te zwak om Europa te
kunnen vernietigen -, ware het niet dat de islamitische wereld door de
vrije instroom van moslims nu tot in het hart van Europa reikt.
Daarmee komen we op de interne zwakte van de Europese naties.

De interne zwakte: de onaanvaardbaarheid van ons bestaan
De interne verzwakking van de Europese culturen is veel ernstiger dan
de externe. Deze zwakte is het gevolg van wat je de delegitimatie van
onze cultuur zou kunnen noemen.

De afgelopen jaren is terecht korte metten gemaakt met de politieke
correctheid. Het multiculturalisme zette een prijs op de hoofden van
afvalligen, waardoor kritiek gelijk kwam te staan aan maatschappelijke
zelfmoord. De resulterende zelfcensuur zorgde er voor dat
wantoestanden bij immigranten niet besproken mochten worden. Dit was
weliswaar een zeer kwalijke zaak en een schande voor onze
geschiedenis, maar toch het ergste niet. Het allergrootste kwaad dat
het multiculturalisme ons heeft berokkend is niets minder dan de
delegitimatie van onze cultuur.

De delegitimatie van onze cultuur kwam op gang toen het valse
schuldgevoel over het kolonialisme, het valse schuldgevoel over de
armoede in de wereld, en het misplaatste cultuurrelativisme versmolten
tot een maatschappijvisie die de Europese, monoculturele en blanke
samenlevingen ging voorstellen als slechte, onaanvaardbare
samenlevingen. Deze maatschappijvisie was het multiculturalisme. Onze
cultuur kwam daarbij aan zo veel onterechte en vaak persverse kritiek
bloot te staan, dat het bestaansrecht ervan in de ogen van veel mensen
volstrekt is verdwenen.

In het multiculturalisme betekent de armoede in de wereld dat wij
kapitalistische uitbuiters zijn die onze rijkdom niet met gekleurde
mensen wilden delen omdat we racistisch zouden zijn. Om deze "misdaad"
ongedaan te maken wenste het multiculturalisme onze samenleving weg te
vagen en radicaal te vervangen door een glorieuze lappendeken van
culturen, allen met verschillende talen, normen en waarden. Alleen
door ons land en onze rijkdom onvoorwaardelijk te gaan delen zou onze
samenleving weer aan bestaansrecht kunnen winnen. Massa-immigratie
werd gepresenteerd als iets wat per definitie gunstig was.

Zoals de nazi's de legitimiteit van de joodse aanwezigheid in Europa
met antisemitische propaganda langzaam maar zeker aantastten en zo
draagvlak creëerden voor de holocaust, zo vernietigde het
multiculturalisme geleidelijk aan de legitimiteit van onze eigen
gelukkige en welvarende Westerse samenleving. Het multiculturalisme
creëerde draagvlak voor onverantwoordelijke, maar nog altijd
voortschrijdende retro-kolonisatie van ons grondgebied en de misdadige
vernietiging van onze culturele habitat die daarmee gepaard gaat.

In psychologische termen is het multiculturalisme een masochistische
volkswaan te noemen. We leven in de waan dat we in het verleden ons
bestaansrecht hebben verspeeld en verkiezen daarom de nobele ondergang
boven de strijd om het bestaan. Koloniale herstelbetalingen, positieve
discriminatie, oneindige ontwikkelingshulp... het is allemaal niet
genoeg. De enige manier om onze schulden in te lossen is onszelf
definitief te onderwerpen aan onze vermeende slachtoffers. Wij snakken
schijnbaar zo zeer naar verlossing van onze ingebeelde historische
zondigheid dat we met massa-immigratie en het cultuurrelativisme het
einde forceren van onze Europese identiteit. We voelen ons verplicht
mee te werken aan een soort Europese Endlösung: zachtjes glimlachend
zullen wij verdwijnen door met onze erfslachtoffers te versmelten, om
bij de nieuwe dageraad te ontwaken als een nieuw moreel Zuiver Volk.

Geen nieuwe dageraad
Welnu, dankzij onze multiculturele volkswaan is onze homogene
samenleving in het nieuwe millennium inderdaad weggevaagd en vervangen
door een multi-etnische demografie. Alleen komt er helemaal geen
nieuwe dageraad, geen glorieuze lappendeken met daarop - zoals op de
paradijselijke brochures van Jehova's - een leeuw die een lammetje
schoonlikt. Onze ooit blijmoedige samenleving worstelt thans met een
enorme hoeveelheid laagopgeleiden en kansarmen die vaak ook nog een
afkeer hebben van onze manier van leven. De sociale en etnische
spanningen nemen toe en de nationale stabiliteit neemt zienderogen
af.

Wanneer het botert tussen twee culturen, dan nemen die culturen steeds
meer van elkaar over, zodat uiteindelijk een nieuwe monocultuur
ontstaat. Dit is waarschijnlijk het geval met Surinamers en
Nederlanders, en multiculturaliteit is dan slechts een tijdelijk
tussenstadium, en geen eindstation. Wanneer het niet botert tussen
twee culturen, dan gaan die culturen zich steeds meer tegen elkaar
afzetten, en wordt het steeds moeilijker om een conflict te voorkomen.
Dit laatste is waarschijnlijk het geval tussen moslims en
Nederlanders. Multiculturaliteit is dan weliswaar een eindstation,
maar geen wenselijk eindstation. In die zin is de Multiculturele
Samenleving zoals die door veel mensen nog altijd beleden wordt dus
een dubbele illusie.

Dat moslims en Nederlanders zich tegen elkaar afzetten is duidelijk.
De islam is geen religie in Westerse zin met een scheiding van kerk en
staat, maar de een religieuze, maatschappelijke en geopolitieke
doctrine die gericht is op expansie ten koste van ons. Onder het
multiculturalisme hebben we er te lang op gegokt dat de islam zich in
Europa vanzelf zou ontwikkelen tot een Westerse religie met scheiding
van kerk en staat. Sterker nog, dat is wat Links nog steeds doet. In
werkelijkheid vindt er juist een radicalisering plaats, zowel in
Europa als in de islamitische wereld. Het aantal moslims dat zich de
laatste jaren bekeert tot de radicale islam is groeiende.
Hoofddoekjes, niqaabs en in witte gewaden geklede baardmannen worden
steeds algemener. De gok valt dus verkeerd voor ons uit, en respect
voor de islam blijkt daarmee net zo gevaarlijk als bijvoorbeeld
respect voor een ideologie als het communisme.

Bovendien ligt de loyaliteit van gematigde moslims ook niet aan de
goede kant: 40 procent van de Marokkaanse jongeren wijst de democratie
af. Deze groep mag dan niet direct gevaarlijk zijn en voor het
grootste deel zelfs brave borsten, hun non-steun zal in de toekomst
een ernstige verzwakking van onze staat kunnen vormen. Te meer omdat
over twintig jaar het gehele Nederlandse stadsleven – de motor van
onze cultuur – geïslamiseerd zal zijn.

Dat de tolerantie bij westerlingen voor moslims snel afneemt is dan
ook niet alleen logisch, maar zelfs verstandig. Links interpreteert
deze gezonde scepsis steevast als racisme en xenofobie, maar dat is
niet accuraat. Moslims zijn geen ras, en met racisme heeft de
verwijdering dan ook niets te maken. Wat we hier zien is dat het
domweg niet botert tussen beide groepen.

Het is daarbij belangrijk om te beseffen dat de afloop van deze
volksscheuring eigenlijk niet eens meer in Nederlandse handen ligt. De
oplossing ligt niet bij het kweken van begrip en tolerantie bij
Nederlandse niet-moslims, zoals Links vaak verwijtend beweert. Dat is
allemaal irrelevant geworden met het opkomen van het explosieve
geopolitieke conflict tussen het Westen en de islamitische wereld, en
dat is waar interne zwakte en externe zwakte elkaar versterken. De
kans dat Links ons boeltje tegen de geopolitieke stroom in bij elkaar
zal kunnen houden is dan ook waarlijk klein. In plaats van een nieuwe
dageraad wacht ons veeleer een geleidelijke Kulturdämmerung.

Een nieuwe doctrine voor de komende eeuw
De afgelopen decennia hebben wij onze samenleving gedestabiliseerd met
de toelating van enorme hoeveelheden kanslozen. Bovendien hebben wij
en ook andere Europese naties in onze wereldkundige onnozelheid de
islamisering van onze grote steden gedoogd en gestimuleerd in een tijd
dat nog niet duidelijk was dat we hiermee een groot geopolitiek
conflict in huis zouden halen. De dreiging van islamisering is reëel,
en langzaam begint het te dagen dat voor ons land, net als voor
België, Frankrijk en Zweden, een Balkanscenario steeds
waarschijnlijker wordt. Het keren van deze dreiging zal dan ook de
vuurproef zijn voor de Europese beschaving in de komende eeuw.

Bij die vuurproef is een nieuwe doctrine onmisbaar. Deze doctrine zal
tenminste drie onderdelen moeten bevatten om de islamisering van onze
culturele habitat te kunnen stuiten: 1) een ideeënoorlog, 2) een
moslimstop, en 3) een noodplan.

1) Ideeënoorlog
We verklaren nog meer dan nu de oorlog aan het koloniale schuldgevoel,
het blinde pacifisme, het neo-marxisme, en het cultuurrelativisme die
samen de vernietiging van onze culturele habitat legitimeren en
stimuleren. Pas als we deze gevaarlijke ideeën hebben uitgeschakeld
kunnen we voldoende draagvlak creeëren voor de volgende punten.

2) Moslimsstop
We beëindigen onmiddelijk de instroom van moslims. Ten eerste omdat
moslims niet integreren - hun cultuur verschilt te veel van de
Westerse - zodat onze culturele habitat gekoloniseerd wordt. Ten
tweede omdat we het explosieve geopolitieke conflict tussen de
Westerse en islamitische wereld zo veel mogelijk buiten de deur moeten
houden. Er komt daarom een absoluut immigratieverbod voor door ons
vast te stellen gebieden. De Arabische wereld zal zeker tot die
gebieden behoren.

Illegalen, veelplegers, en moslimradicalen van wie bewezen kan worden
dat ze vijanden van de Nederlandse Staat zijn worden
gedenationaliseerd en gedeporteerd naar buitenposten die Nederland in
samenwerking met andere Europese landen in een Afrikaans of
islamitisch land zal pachten of stichten. Het afschrikwekkende effect
hiervan zal inwoners van Nederland overtuigen van het nut van
loyaliteit aan de Nederlandse Staat.

3) Noodplan
Het probleem van de moslimstop is dat we eerst de ideeënoorlog moeten
winnen om draagvlak te creëren voor deze actie. Helaas is dit een race
tegen de klok: als de ideeënoorlog te lang duurt zullen er al te veel
moslims in Nederland zijn om een islamiseringsstop op democratische
wijze te realiseren. Bolkestein denkt zelfs dat het nu al te laat is.
Het is daarom noodzakelijk om een noodplan te ontwikkelen.

Indien door geopolitieke of interne oorzaken de spanning tussen niet-
moslims en moslims uit de hand loopt, zal niet-loyale moslims het
Nederlanderschap worden afgenomen. Hierin zal het leger, waarin
overigens niet te veel moslims kunnen zitten, een grote rol spelen.
Dit is geen mooie oplossing, maar wel een mooiere oplossing dan het
Balkanscenario. Wanneer blijkt dat het niet meer gaat, zullen beide
groepen net als bij een echtscheiding zo ordelijk en vreedzaam
mogelijk uit elkaar moeten gaan.

Passen we de hier beschreven doctrine succesvol toe, dan zal de islam
zich in Europa of ontwikkelen tot een Westerse religie met scheiding
tussen kerk en staat, of ze zal zich hier niet ontwikkelen. Op deze
wijze behouden we Europa voor het Westen, en kan Europa zelfs weer
sterk worden. Nemen we de doctrine niet ter hand, dan zal Europa over
honderd jaar waarschijnlijk deel uitmaken van de Arabische wereld.

http://www.hetvrijevolk.com/?pagina=1114&titel=De_Europese_implosie_en_hoe_die_t...